Akcja filmu dzieje się w połowie XIX w. w Europie Wschodniej. Czterej bracia - Jakub, Vladimir, Roman i Elias - walczą o przetrwanie kierując się prostą zasadą: oko za oko, ząb za ząb. Gdy Jakub i Vladimir, by uniknąć biedy, zaciągają się do oddziału Kozaków, ktoś kradnie im konie. Sprawcami okazują się Roman i Elias, którzy prowadzą złodziejski proceder, by przeżyć. Między braćmi rozpoczyna się krwawa potyczka, w wyniku której ginie Vladimir. Rozpoczyna się walka na śmierć i życie.

Tokugawa Ieyasu to najsłynniejszy przywódca wojskowy Japonii, najznamienitszy pośród samurajskich generałów. Rebeliant, uzurpator ale też ten, który zjednoczył kraj. Jego dokonania dorównują osiągnięciom Cezara czy Napoleona. Był równie podstępny, co odważny. Stworzył dynastię, która rządziła Japonią przez ćwierć wieku, a jego filozofia bezwzględnego posłuszeństwa i poświęcenia, kształtowała kraj aż po czasy współczesne.

W roku 73 przed Chrystusem Spartakus zdezerterował z armii Rzymu i został sprzedany na targu niewolników. Kilka miesięcy później, łaknąc wolności, poprowadził zniewolonych towarzyszy do największej rebelii, z jaką kiedykolwiek musiał zmagać się Rzym. Historia Spartakusa jest jedną z najpiękniejszych epickich opowieści świata antycznego. Jednak to nie mit gladiatora ubarwiony przez scenarzystów, ale oparte na historycznych zapiskach prawdziwe życie Spartakusa okazuje się bardziej niezwykłe i zaskakujące, niż można by się spodziewać.

Generał Ma Xinyi w czasie bitwy traci całą swoją armię. Chcąc ujść z życiem udaje umarłego i ucieka. Dręczony wyrzutami sumienia i chęcią zemsty na wrogu, przyłącza się do grupy bandytów napadających na konwoje z prowiantem i zawiera pakt z dwójką jej przywódców Cao Er-Hu i Zhangiem Wenem-Xiangiem. Niedługo potem wszyscy postanawiają porzucić bandyckie życie i dołączyć do armii, która walczy o godny los dla siebie i swoich rodzin.

2 grudnia 1804 roku Napoleon sam koronował się na cesarza Francji podczas wspaniałej ceremonii w Katedrze Notre Dame. Stworzył imperium wspanialsze, niż jakiekolwiek inne europejskie mocarstwo od czasów Cesarstwa Rzymskiego. Niecałe 10 lat wcześniej był zaledwie kapitanem francuskiej armii bez grosza przy duszy. Co powiodło go do absolutnej władzy?

W lutym 1519 roku młody hiszpański adwokat Hernan Cortes przybił do wybrzeży Meksyku i brawurowym aktem zatopienia własnego statku odciął sobie i swoim ludziom wszelką możliwość odwrotu. Jego ogromna ambicja pchnęła go do czynu niezwykłego – próby podbicia Imperium Azteckiego siłami zaledwie trzystu ludzi w imię króla, ojczyzny i kościoła katolickiego. To, co potem nastąpiło, zwane jest „największą przygodą wszech czasów”. Wszedłszy głęboko w tropikalną dżunglę, Cortes odkrył najpiękniejsze wówczas miasto świata – tajemniczą stolicę imperium Azteków, Tenochtitlan. Wkroczywszy bez walki do miasta, pojmał cesarza Montezumę II. Po śmierci przywódcy Aztekowie wyparli Hiszpanów ze swojej stolicy. Cortes bez wytchnienia przez rok walczył o odzyskanie miasta. Trzy czwarte jego kompanów straciło w tych walkach życie. Konkwistador wreszcie osiągnął swój cel, jednak okupiony wielkim kosztem.

Niemal tysiąc lat temu Ryszard Lwie Serce, król angielski, przybył do Ziemi Świętej jako jeden z przywódców III wyprawy krzyżowej. Przysiągł Bogu, że nie spocznie, dopóki nie odzyska Jerozolimy z rąk Saracenów. Uderzał błyskawicznie, sam dowodząc środkiem natarcia i walcząc w pierwszej linii. Pokonał siły Saladyna w kilku ważnych bitwach, z których wielką sławą okryła go ta pod Arsuf, gdzie po raz pierwszy odniósł zwycięstwo nad, uważanym za niepokonanego, wodzem Saracenów.

Na początku V w. losy większości Europy i Azji spoczywały w rękach jednego człowieka Attyli. Był wojownikiem, który budził ogromny lęk. Jego imię stało się synonimem nienasyconej ambicji i okrucieństwa. Był barbarzyńcą wbijającym swoich przeciwników na pal i zabił własnego brata. Przez pięć lat plądrował chylące się ku upadkowi Imperium Rzymskie grabiąc, niszcząc miasta i kradnąc złoto. Jego sukces nie był jednak wyłącznie efektem brutalnej siły.

Zhao, zwykły człowiek z gminu, odpowiada na głos obowiązku i bierze udział w wojnie domowej. Dzięki odwadze i sprytowi awansuje w wojskowej hierarchii i staje się dowódcą armii Wu, której zadaniem jest oswobodzenie kraju z rąk tyrana. Heroizm Zhao, czerpiący siłę z honoru i marzeń o zjednoczonym królestwie, staje się legendą. Jednak w miarę upływu lat wojna nadal trwa, a tron przechodzi z rąk do rąk. Nowo ukoronowany król decyduje, że jedynym sposobem zaprowadzenia pokoju jest zniszczenie wszystkich zbuntowanych przywódców militarnych.

Rok 208 po narodzeniu Chrystusa, Chiny, czas panowania Dynastii Han. Kraina Wu zostaje napadnięta przez armię liczącą 800 000 żołnierzy pod przywództwem wodza Cao Cao. Władca broniącego się państwa wzywa na pomoc Liu Bei, aby ten poprowadził atak od strony morza.